Hi, ik ben Bouwina Kant!
Getrouwd met de liefste, trotse mama van vier prachtige kinderen. Samen met onze lieve Border Collie, Bailey, wonen we in het dorpje Giessen in Noord-Brabant, vlak bij de rivier en omringd door een prachtige bosrijke omgeving – een heerlijke plek om te wonen, te fotograferen én om met Bailey op avontuur te gaan.
Mijn liefde voor fotografie begon al toen ik nog een klein meisje was. Mijn moeder had een enorme stapel fotoalbums – van die ouderwetse, dikke boeken met een lederen kaft. Uren konden we samen bladeren, terwijl ze bij elke foto een verhaal vertelde. Over de mensen erop, de bijzondere momenten en de herinneringen die eraan verbonden waren. Ik vond het magisch hoe een beeld zoveel meer kon zijn dan alleen een plaatje.
Nog steeds ben ik gefascineerd door de verhalen achter foto’s. Maar waar ik ze vroeger alleen bewonderde, mag ik ze nu zelf maken.
Door de jaren heen heb ik veel verschillende cursussen gevolgd, maar de opleidingen Natuurlijk Licht Fotograaf en Fine Art Fotografie bij Willie Kers hebben voor mij echt het verschil gemaakt. Daar leerde ik niet alleen over fotografie en het opbouwen van mijn bedrijf, maar ook over mezelf – als persoon, als vrouw en als fotograaf.
Het volgen van mijn hart is altijd mijn kompas geweest. Door vallen en opstaan ontdekte ik dat dát de juiste weg is. Het heeft me geleerd wie ik ben, wat ik wil en waarom ik doe wat ik doe. Misschien wel de mooiste les: ik mag gewoon mezelf zijn.
Met die inzichten en een diepe passie leg ik nu met liefde en creativiteit bijzondere momenten vast in natuurlijk licht – precies zoals ik de wereld zie, voel en ervaar.
Warme groeten,
Bouwina
Hoe mijn reis als fotografe begon…
Samen groeien en van elkaar leren
Soms ontstaan de mooiste dingen op een onverwacht moment…
Mijn zoon Timo zocht een hobby en kocht jaren geleden een spiegelreflexcamera. “Mam, jij bent altijd aan het fotograferen, hoe werkt dit?” vroeg hij me.
Ja, ik had inderdaad altijd een camera in mijn hand, maar dat was gewoon een compactcamera. Dus gingen we samen op zoek naar een basiscursus fotografie.
De eerste keer ging hij alleen. Maar door zijn autisme vond hij dat spannend, en toen hij thuiskwam, keek hij me aan en zei: “Mam, wil je de volgende keer met me mee? Er is nog een plekje vrij!”
En natuurlijk ging ik mee.
Wat begon als zijn zoektocht naar een hobby, werd een gezamenlijke reis. Samen volgden we cursussen, leerden we steeds meer en ontdekten we hoe fotografie je niet alleen leert kijken, maar ook voelen. Inmiddels ontwikkelen we ons allebei op onze eigen manier, maar nog altijd met dezelfde verwondering en gedeelde passie.
Het mooiste wat je kunt worden, is jezelf.